Lijst van symptomen van sarcoïdose
Sarcoïdose is een ontstekingsziekte die een overmatige reactie van het immuunsysteem veroorzaakt en het lichaam begint aan te vallen. De ziekte doet dit door granulomen te vormen. Granulomen zijn ophopingen van ontstekingscellen. Deze granulomen, of kleine ophopingen van ontstoken weefsel, beginnen zich overal in het lichaam te vormen en nestelen zich in de organen. Ze kunnen bijvoorbeeld de longen, lever, het hart of andere belangrijke organen aantasten. Te veel van deze granulomen kunnen de werking van organen belemmeren en blijvende littekens in het orgaanweefsel veroorzaken.
FIBROSE
Blijvende littekens in orgaanweefsel worden fibrose genoemd. In 90% van de gevallen tast sarcoïdose de longen aan. De ziekte kan echter vrijwel elk orgaan in het lichaam aantasten. Omdat de ziekte pijn en ontsteking veroorzaakt, kan zij uw dagelijks functioneren beïnvloeden. Daardoor kan zij u verhinderen te werken.
WELKE ORGANEN TAST SARCOÏDOSE AAN?
Naast de longen zijn de huid, de ogen en het bewegingsapparaat de organen of stelsels die het meest door sarcoïdose worden aangetast. Ook het zenuwstelsel, het hart, de lever en de nieren worden aangetast. Patiënten kunnen symptomen van een specifiek orgaan of algemene symptomen hebben. Sommige mensen hebben bovendien helemaal geen symptomen.
Sommige patiënten met granulomen in de lever melden bijvoorbeeld geen symptomen die met de lever verband houden. De ernst van de symptomen kan echter afhangen van hoelang de ziekte al bestaat. Als er granulomen zijn gevormd die littekenweefsel hebben veroorzaakt, kunnen de symptomen erger zijn.
SYNDROOM VAN LÖFGREN
Sommige patiënten bij wie de ziekte plotseling ontstaat, hebben het syndroom van Löfgren, een vorm van sarcoïdose die de lymfeklieren aantast. Het syndroom van Löfgren veroorzaakt rode knobbels onder de huid. De patiënt heeft doorgaans ook koorts en artritische pijn. Gelukkig gaat de ziekte bij patiënten met het syndroom van Löfgren in meer dan 50% van de gevallen binnen 3 jaar na de diagnose spontaan in remissie. Binnen een decennium gaat de ziekte bij twee derde van de patiënten in remissie en zij keert bij minder dan 5% van de patiënten terug.
Wat zijn de symptomen van sarcoïdose wanneer de ogen zijn aangetast?
Ongeveer 25% van de mensen met sarcoïdose heeft oogsymptomen.
Oogsymptomen bestaan uit ontsteking van vrijwel elk deel van het oog. U kunt bijvoorbeeld een ontsteking hebben van de bekleding van de oogleden, het hoornvlies, de buitenste laag van de oogbol (sclera), de iris, het netvlies en de lens. Het meest voorkomende oogsymptoom is acute uveïtis anterior (ontsteking van een laag van het oog). Dit type ontsteking leidt tot wazig zien, tranende ogen en gevoeligheid voor licht. De ziekte kan ook glaucoom, staar en blindheid veroorzaken. Droge ogen komen zeer vaak voor bij langdurige sarcoïdose.
Wat zijn de symptomen van sarcoïdose wanneer het hart is aangetast?
Een hartaandoening is aanwezig bij 30% van de patiënten met sarcoïdose. Elk onderdeel van de structuur van het hart kan worden aangetast door sarcoïdosegranulomen. De meest gemelde hartproblemen zijn pijn op de borst, cor pulmonale of vergroting van de rechterkant van het hart, cardiomyopathie en hartritmestoornissen. Hartritmestoornissen zijn onregelmatige hartslagen, te snel of te langzaam. Als uw hart te snel klopt, is dat tachycardie. Er is sprake van bradycardie als uw hart te langzaam klopt.
Wat zijn de symptomen van sarcoïdose wanneer de lever is aangetast?
Bij 50% tot 80% van de patiënten zijn sarcoïdosegranulomen in de lever aanwezig.
Patiënten merken echter doorgaans geen symptomen van leverbetrokkenheid op.
In zeldzame gevallen ontwikkelt de leverziekte zich tot portale hypertensie of levercirrose.
Wat zijn de symptomen van sarcoïdose wanneer de nieren zijn aangetast?
Er kunnen afwijkingen ontstaan in de manier waarop het lichaam calcium verwerkt. Hypercalciëmie (te veel calcium in het bloed) komt bijvoorbeeld voor bij 2% tot 10% van de patiënten. Hypercalciurie (een te grote hoeveelheid calcium in de urine) komt voor bij maximaal 21% van de patiënten. Ook kunnen nierstenen, schade aan de structuur van de nier zelf en nierfalen ontstaan.
Symptomen van de hypofyse
Een andere endocriene afwijking die bij sarcoïdose wordt gezien, is hypopituïtarisme. De hypofyse bevindt zich aan de basis van de hersenen en scheidt acht verschillende hormonen af. De tekenen en symptomen van hypopituïtarisme variëren, afhankelijk van welke hormonen onvoldoende worden afgescheiden. Soms is de afscheiding van alle hormonen verminderd; dit heet panhypopituïtarisme. Diabetes kan optreden als complicatie van de behandeling van sarcoïdose.
Wat zijn de symptomen van sarcoïdose wanneer de milt is aangetast?
Cytopenieën (tekorten in het aantal van bepaalde bloedcellen) zijn de meest voorkomende «overige» symptomen. Aantasting van de milt of het beenmerg kan leiden tot bloedarmoede en andere bloedafwijkingen. Deze aandoeningen zijn doorgaans niet belangrijk. Verdunning van de botten (osteopenie) komt ook vaak voor bij sarcoïdose, als gevolg van de ziekte of als bijwerking van een behandeling met prednison.
PSYCHISCHE SYMPTOMEN DIE SAMENHANGEN MET SARCOÏDOSE
Depressie is een veelvoorkomend symptoom bij mensen met sarcoïdose. Andere symptomen zijn vermoeidheid en obstructieve slaapapneu. Depressie kan voorkomen bij maximaal 2/3 van de patiënten met sarcoïdose. Zij kan een groot deel van de vermoeidheid veroorzaken die mensen met sarcoïdose ervaren.
Het symptoom apneu
Slaapapneu is nog een reden waarom mensen met sarcoïdose vermoeid kunnen zijn. Als u slaapapneu heeft, zult u waarschijnlijk overdag slaperig zijn of een niet-verkwikkende slaap hebben. Sarcoïdose van de bijholten of de neus en gewichtstoename door steroïden vergroten de kans op obstructieve slaapapneu.
ANDERE VEELVOORKOMENDE SYMPTOMEN VAN SARCOÏDOSE
De symptomen van sarcoïdose kunnen sterk verschillen van persoon tot persoon.
Dit hangt duidelijk samen met welke organen en weefsels door de granulomen worden aangetast.
Bij sommige mensen zijn de symptomen ernstig en bij anderen mild.
De meest voorkomende eerste symptomen zijn:
Kortademigheid (dyspneu).
Chronische hoest.
Roodachtige bulten of vlekken op of onder de huid.
Vergrote lymfeklieren in de borstkas en de longen die kortademigheid veroorzaken.
Koorts, gewichtsverlies, vermoeidheid, nachtelijk zweten en een slechte gezondheid.
Andere symptomen van de ziekte zijn:
Rode en tranende ogen of wazig zien.
Gezwollen en pijnlijke gewrichten.
Vergrote lymfeklieren in de hals, oksels en liezen.
Een verstopte neus.
Pijn in de handen, voeten of andere botgebieden door cysten in de botten.
De vorming van nierstenen.
Het ontstaan van hartritmestoornissen en ontsteking van het hart of hartfalen.
Effecten op het zenuwstelsel zijn onder meer gehoorverlies, hersenvliesontsteking, epileptische aanvallen of psychische stoornissen. Bijvoorbeeld depressie, dementie en zelfs psychose.