Sarkoidoza szpiku kostnego
Nieprawidłowa liczba komórek krwi może wskazywać na zajęcie szpiku kostnego w sarkoidozie, sugeruje doniesienie
Autorka: dr Alejandra Viviescas
Zmiany liczby komórek krwi u osób z sarkoidozą mogą wskazywać na zajęcie szpiku kostnego przez chorobę, sugeruje opis przypadku.
Lekarze powinni zatem uwzględniać ten objaw kliniczny, aby ułatwić wczesne rozpoznanie i uniknąć dalszych powikłań.
Badanie „Zajęcie szpiku kostnego w sarkoidozie: trudna do uchwycenia manifestacja pozapłucna” opublikowano w czasopiśmie Journal of Community Hospital Internal Medicine Perspectives.
Sarkoidoza może zajmować wiele narządów, dlatego ma liczne manifestacje, co utrudnia jej rozpoznanie. W ponad 90% przypadków choroba zajmuje płuca, ale może również występować w takich miejscach jak wątroba, serce, jelita i kości.
W około 10% przypadków sarkoidoza zajmuje szpik kostny, zmieniając liczbę różnych komórek krwi i powodując objawy obejmujące powiększenie śledziony, utratę masy ciała, gorączkę i zmęczenie.
Naukowcy opisali przypadek 51-letniej Afroamerykanki, u której wcześniej rozpoznano sarkoidozę skóry (sarkoidozę skórną), a następnie choroba zajęła szpik kostny i płuca.
Pacjentka zgłosiła się do szpitala, ponieważ od dwóch tygodni odczuwała pieczenie poniżej kolan. Miała również lekko podwyższoną temperaturę, przewlekły suchy kaszel i zmniejszony apetyt, a w ciągu ostatnich dwóch lat niezamierzenie straciła 30 funtów. Jej parametry życiowe były prawidłowe.
Badania laboratoryjne wykazały zmniejszoną liczbę białych i czerwonych krwinek, niedobór żelaza, graniczną niedokrwistość, zwiększoną liczbę zapalnych komórek krwi oraz podwyższone stężenia markerów zapalnych, takich jak białko C-reaktywne.
Badanie fizykalne i badania obrazowe wykazały u pacjentki guzek w płucu, węzły chłonne o nieprawidłowych rozmiarach oraz powiększenie wątroby i śledziony. Objawy te sugerowały, że sarkoidoza, która początkowo zajmowała wyłącznie skórę, rozprzestrzeniła się na inne narządy.
Rozpoznanie potwierdzono, gdy lekarze zaobserwowali ziarniniaki, skupiska komórek zapalnych charakterystyczne dla sarkoidozy, w wycinkach z biopsji płuc i szpiku kostnego pacjentki. Zespół poszukiwał również oznak sarkoidozy w układzie nerwowym, ale ich nie stwierdził.
Pacjentkę leczono następnie doustnym prednizonem, kortykosteroidem, który zapobiega zapaleniu i hamuje układ odpornościowy.
„Według naszej wiedzy nie ma randomizowanych badań kontrolowanych porównujących różne strategie terapeutyczne [w sarkoidozie szpiku kostnego]. Prednizon pozostaje podstawą leczenia” — stwierdził zespół.
Na podstawie tego opisu przypadku naukowcy podkreślili znaczenie monitorowania postępu sarkoidozy i poszukiwania objawów wtórnych, ponieważ w tym przypadku brak kontroli mógł umożliwić rozprzestrzenienie się choroby ze skóry na inne narządy.
Według zespołu sarkoidoza szpiku kostnego „jest rzadką manifestacją sarkoidozy pozapłucnej i występuje częściej u kobiet oraz Afroamerykanów. Niewyjaśnione cytopenie [zmiany dotyczące komórek krwi], choć nieswoiste, mogą być jedynym stwierdzanym odchyleniem, dlatego klinicyści powinni zachowywać wysoki stopień podejrzenia”.