Corticosteroïden

Corticosteroïden (CS) worden beschouwd als een eerstelijnsbehandeling vanwege hun krachtige en snelle ontstekingsremmende werking. CS hebben verschillende werkingsmechanismen, waaronder de remming van TNF-α, INF-γ en verwante signaalroutes (bijv. NF-κB). 

De optimale therapeutische dosis en behandelduur zijn echter niet gestandaardiseerd vanwege het ontbreken van adequate gerandomiseerde, gecontroleerde klinische onderzoeken. Bij kortdurend gebruik kunnen CS de ziektegerelateerde symptomen sterk verbeteren, moleculaire biomarkers normaliseren en de longfunctie en röntgenbevindingen herstellen.

Hun effecten/voordelen op lange termijn zijn echter onduidelijk, omdat ze er vaak niet in slagen de ziekteprogressie te vertragen of fibrose te voorkomen, en er geen bewijs is dat ze de overleving verbeteren. 

CS hebben talrijke bijwerkingen, die bijdragen aan een lagere ervaren kwaliteit van leven bij patiënten die met CS worden behandeld, vergeleken met onbehandelde patiënten met vergelijkbare ziekteverschijnselen. Ondanks het ongunstige bijwerkingenprofiel zijn CS de meest gebruikte eerstelijnsbehandeling, vooral bij acute levensbedreigende of symptomatische ziekte.