Kortykosteroidy

Kortykosteroidy (CS) są uznawane za podejście terapeutyczne pierwszego wyboru ze względu na silne i szybkie działanie przeciwzapalne. CS mają różne mechanizmy działania, w tym hamowanie TNF-α, INF-γ oraz powiązanych szlaków sygnałowych (np. NF-κB). 

Jednak optymalna dawka terapeutyczna i czas trwania leczenia nie są wystandaryzowane ze względu na brak odpowiednich randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych. Przy krótkotrwałym stosowaniu CS mogą znacznie łagodzić objawy związane z chorobą, normalizować biomarkery molekularne oraz przywracać prawidłową czynność płuc i obraz radiologiczny.

Jednak ich długoterminowe skutki/korzyści nie są jasne, ponieważ często nie udaje im się spowolnić postępu choroby ani zapobiec włóknieniu, a nie ma dowodów, że poprawiają przeżycie. 

CS mają liczne działania niepożądane, które przyczyniają się do obniżenia postrzeganej jakości życia pacjentów leczonych CS w porównaniu z osobami o podobnych objawach choroby, które nie są leczone. Pomimo niekorzystnego profilu działań niepożądanych CS są najczęściej stosowaną terapią pierwszego wyboru, zwłaszcza w ostrej chorobie zagrażającej życiu lub w chorobie objawowej.