Złamania kręgów stanowią zagrożenie i
są częste u pacjentów z sarkoidozą

Zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i badania czynnościowe płuc mogą pomóc określić ryzyko złamań: badanie

Złamania kości, zwłaszcza kręgosłupa, są częstym powikłaniem u osób z sarkoidozą, jak wynika z badania, w którym oceniono niemal 400 pacjentów.

Dane wykazały, że zajęcie płuc związane z sarkoidozą oraz obniżona czynność płuc są czynnikami ryzyka poważnych złamań kości.

Zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej oceniające zajęcie płuc, a także badania czynnościowe płuc mogą pomóc określić ryzyko złamań kości u pacjentów z sarkoidozą, zauważyli badacze.

Szczegóły analizy zespołu przedstawiono w pracy „Osteoporoza i główne złamania niskoenergetyczne (MOF) u pacjentów z sarkoidozą: związek z ciężkością choroby”, opublikowanej w czasopiśmie Aging Clinical and Experimental Research

Osteoporoza jest częsta w sarkoidozie z powodu stosowania kortykosteroidów

W sarkoidozie skupiska nieprawidłowo aktywowanych komórek odpornościowych, zwane ziarniniakami, tworzą się w różnych tkankach i narządach, w tym w płucach, wątrobie, sercu, jelitach, mięśniach i mózgu. Z czasem ziarniniaki te mogą twardnieć i powodować trwałe uszkodzenie tkanek.

Sarkoidoza może również wpływać na kości z powodu przewlekłego stanu zapalnego związanego z chorobą. Ponadto kortykosteroidy, leki stosowane do kontrolowania nieprawidłowych reakcji odpornościowych, powodują, że kości stają się bardziej kruche i podatne na pęknięcia lub złamania, co określa się mianem osteoporozy.

Mimo to „doniesienia o utracie minerałów kostnych lub głównych złamaniach osteoporotycznych (MOF) w sarkoidozie są nieliczne i mają sprzeczne wyniki”, według badaczy z Uniwersytetu w Sienie we Włoszech.

Aby wyjaśnić te niewiadome, naukowcy z uniwersytetu ocenili historię złamań kości i gęstość mineralną kości, miarę ich wytrzymałości, u 382 pacjentów z sarkoidozą. Zespół zbadał również czynniki mogące przyczyniać się do złamań kości w sarkoidozie.

„Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie, w którym oceniono częstość występowania i znaczenie kliniczne MOF w dużej kohorcie [grupie] pacjentów z sarkoidozą”, podkreślili badacze.

Do jednoośrodkowego badania włączono łącznie 229 kobiet i 153 mężczyzn. Ich średni wiek wynosił 55,8 roku.

Nie było zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że wiek jest dobrze znanym czynnikiem ryzyka osteoporozy, iż pacjenci z głównymi złamaniami byli starsi od tych bez złamań (średnio 60,7 wobec 54,3 roku).

Złamania kręgów były zdecydowanie najczęstsze w badaniu

Łącznie 90 pacjentów (23,6%) miało główne złamanie spowodowane osteoporozą, a 52 zgłosiło więcej niż jedno złamanie w wywiadzie. Większość złamań, łącznie 81, wystąpiła w kościach kręgosłupa, zwanych także kręgami. Znacznie mniej złamań wystąpiło w kościach kończyn: siedem w nadgarstku, pięć w kości ramiennej, czyli humerus, i cztery w kości udowej, czyli femur.

„Ważnym ustaleniem tego badania jest to, że około jedna czwarta pacjentów z sarkoidozą miała [główne złamanie], a ponad jedna piąta z nich przynajmniej jedno złamanie kręgu”, napisali badacze.

Gęstość kości, oceniona nieinwazyjną metodą zwaną absorpcjometrią rentgenowską o podwójnej energii, była istotnie niższa u pacjentów ze złamaniami niż u tych bez złamań, szczególnie w szyjce kości udowej, znajdującej się w górnej części tej kości, oraz w całym biodrze. Chociaż gęstość kości dolnego (lędźwiowego) odcinka kręgosłupa również była niższa, różnica nie była istotna statystycznie.

Badacze przeprowadzili korektę statystyczną uwzględniającą wiek i wskaźnik masy ciała (BMI), miarę masy ciała w stosunku do wzrostu. Po tej korekcie obniżona gęstość kości szyjki kości udowej, całego biodra i odcinka lędźwiowego kręgosłupa istotnie korelowała z niższą zdolnością dyfuzyjną dla tlenku węgla, określaną jako DLCO. DLCO ocenia zdolność płuc do przenoszenia tlenu z powietrza do krwiobiegu.

Ważnym ustaleniem tego badania jest to, że około jedna czwarta pacjentów z sarkoidozą miała [główne złamanie], a ponad jedna piąta z nich przynajmniej jedno złamanie kręgu.

Na podstawie tych ustaleń zespół zbadał zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej pacjentów. Częstość występowania głównych złamań była większa wśród pacjentów z zajęciem płuc związanym z sarkoidozą niż wśród tych bez takiego zajęcia (28,3 wobec 19,2%), stwierdził zespół.

Następnie badacze przeprowadzili analizę statystyczną uwzględniającą czynniki mogące wpływać na wyniki, w tym płeć, BMI, poziom witaminy D we krwi, czynność i zajęcie płuc, leczenie sarkoidozy oraz dawkę kortykosteroidów.

Obliczenia te wykazały, że niższe wartości DLCO wiązały się z większym ryzykiem osteoporozy, podobnie jak wyższy BMI. Ponadto większe zajęcie płuc, niższa gęstość kości całego biodra i mniej terapii sarkoidozy wiązały się z większą liczbą głównych złamań osteoporotycznych.

„Nasze dane uzyskane w dużej grupie pacjentów z sarkoidozą potwierdzają, że MOF, a zwłaszcza złamania kręgów, stanowią częste i ważne powikłanie u pacjentów z umiarkowaną/ciężką sarkoidozą”, podsumowali autorzy.

Źródło:

https://sarcoidosisnews.com/news/spinal-bone-fract

ures-common-sarcoidosis-patients-study-finds/