CZYM SĄ ZIARNINIAKI W SARKOIDOZIE?
Mechanizm powstawania ziarniniaków
(Kliknij, aby powiększyć obraz)
Opis ziarniniaków
Ziarniniaki są charakterystycznymi oznakami objawowej sarkoidozy.
Są to stosunkowo niewielkie skupiska komórek zapalnych o intensywnej aktywności proliferacyjnej.
Ogólnie rzecz biorąc, zmiany ziarniniakowe bezbłędnie wyróżniają sarkoidozę.
W badaniu laboratoryjnym ziarniniak składa się
z obszaru centralnego i obwodowego:
Strefa centralna → bogata w makrofagi (w różnych fazach aktywacji i różnicowania), komórki Langerhansa otoczone limfocytami CD4 (lub pomocniczymi limfocytami T) i komórki nabłonkowate (pochodzące z makrofagów), a także komórki olbrzymie z ciałkami Schaumanna (komórki z fosfatazą)
Strefa obwodowa → bogata w limfocyty CD8 (supresorowe),
Są to komórki prezentujące antygen (makrofagi) i komórki plazmatyczne.
Antygen łączy się niczym klucz z ciałem obcym w organizmie.
więcej na ten temat
Choć mogą pojawić się w dowolnym miejscu anatomicznym, ziarniniaki zwykle powstają w płucach, a następnie rozprzestrzeniają się na inne obszary: skórę, ośrodkowy układ nerwowy, oczy,
nerki, wątrobę, śledzionę i węzły chłonne.
Ziarniniaki mogą ulec całkowitemu wchłonięciu, czyli zniknąć w mniej lub bardziej długim okresie (miesiące/lata) bez trwałego uszkodzenia, albo powodować nieodwracalne zmiany. W tym drugim przypadku sarkoidoza ma przebieg przewlekły: ziarniniaki nie mogą samoistnie się wchłonąć, więc zajęta tkanka ulega uszkodzeniu. Powstałe uszkodzenie jest proporcjonalne do rozległości ziarniniaków i zależy od zajętego obszaru: oczywiście, gdy zajęte są ważne narządy, takie jak serce, sarkoidoza jest wyjątkowo niebezpieczna i bez natychmiastowej interwencji pacjent może nawet umrzeć.
Przypomnijmy jednak, że sarkoidoza jest śmiertelna tylko w niewielkim odsetku przypadków (5-10%).
Obraz przedstawia ziarniniaki i zmiany w płucach
(Kliknij, aby powiększyć obraz)
