Rola genetyki, wieku i płci w zachorowaniu na sarkoidozę

W tym artykule rozważam wpływ predyspozycji genetycznych i hormonalnych jako podłoża zachorowania na sarkoidozę.

Ponieważ statystycznie większość osób chorych na sarkoidozę należy do grupy wiekowej od 40 do 50 lat, z przewagą kobiet, logiczny jest wniosek, że zewnętrzny czynnik wyzwalający (antygen) musi aktywować mechanizm odpowiedzi autoimmunologicznej w sarkoidozie na skutek zmian hormonalnych związanych ze starzeniem się oraz predyspozycji genetycznych.

Mówię zatem o zmianach i działaniu hormonów płciowych w układzie odpornościowym i fizjologii. Logika wskazuje, że spadek poziomu estrogenów mógłby wywoływać pewne procesy stanowiące decydującą podstawę do uruchomienia mechanizmu sarkoidozy po wniknięciu obcej cząsteczki, antygenu ze środowiska.

Czy poziom estrogenów wpływa na ten mechanizm?

Spadek poziomu hormonów płciowych i spowolnienie metabolizmu występujące w „wieku średnim” są z pewnością conditio sine qua non idealnych warunków do zachorowania na tę chorobę zapalną, dlatego możemy uznać wiek i płeć za kluczowe fenotypy kliniczne sarkoidozy, choć obszar ten pozostaje jeszcze niezbadany.

Ponieważ przez Stowarzyszenie osób chorych na sarkoidozę przewija się wielu chorych, moglibyśmy rozważyć także inne czynniki sprzyjające starzeniu się oraz spowolnieniu metabolizmu i odporności, takie jak wyczerpanie zawodowe wskutek ciężkiej pracy fizycznej lub stresującej pracy, wpływ przewlekłego zmęczenia, niedobór snu i odpoczynku, niewłaściwy styl życia i sposób odżywiania oraz podobne czynniki.

Dino-Josip Ključarić