Ryzyko cukrzycy typu 2 u pacjentów z sarkoidozą

Szwedzkie badanie dotyczące ryzyka cukrzycy przy nieleczonej sarkoidozie lub sarkoidozie leczonej kortykosteroidami przedstawia rzadki przypadek zbieżności, w którym wpływ kortykosteroidów na rozwój cukrzycy nie został jeszcze w pełni wyjaśniony.

Wiadomo, że glikokortykosteroidy, będące w istocie łańcuchami cukrowymi pobudzającymi powstawanie prodizonu w celu ograniczenia procesów zapalnych, u niektórych pacjentów, zwłaszcza starszych mężczyzn, w bardzo krótkim czasie podnoszą poziom cukru we krwi. Nie wyjaśniono jednak, dlaczego u pewnej liczby chorych mogłoby to powodować przewlekłą cukrzycę typu 2.

Osoby chorujące na cukrzycę, u których rozpoznano sarkoidozę, w stanie ostrym będą leczone kortykosteroidami pod stałą kontrolą lekarza, natomiast leczenie długotrwałe będzie zmierzać w stronę terapii drugiej i trzeciej linii obrony, czyli cytostatyków i podobnych leków.

Przeczytaj artykuł:

Ryzyko cukrzycy typu 2 u pacjentów z sarkoidozą nieleczonych i leczonych kortykosteroidami

Streszczenie

Wprowadzenie: Częstość cukrzycy typu 2 (T2D) jest zwiększona u pacjentów z sarkoidozą, ale nie wiadomo, czy leczenie kortykosteroidami odgrywa w tym rolę. Zbadaliśmy, czy ryzyko T2D jest większe u nieleczonych oraz leczonych kortykosteroidami pacjentów z sarkoidozą w porównaniu z populacją ogólną.

Metody: W tym badaniu kohortowym osoby z co najmniej dwoma kodami Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD) dla sarkoidozy zidentyfikowano w Szwedzkim Krajowym Rejestrze Pacjentów (NPR) (n=5754). Wydanie kortykosteroidów w ciągu 3 miesięcy przed pierwszym rozpoznaniem sarkoidozy lub po nim ustalono na podstawie Szwedzkiego Rejestru Leków Przepisywanych na Receptę (PDR). Osoby porównawcze z populacji ogólnej bez sarkoidozy dopasowano do przypadków w stosunku 10:1 pod względem wieku, płci i regionu zamieszkania (n=61 297). Nowe przypadki T2D identyfikowano za pomocą kodów ICD (NPR) oraz wydawania leków przeciwcukrzycowych (PDR). Obserwacja trwała od drugiego rozpoznania sarkoidozy/odpowiadającej mu daty do T2D, emigracji, zgonu lub zakończenia badania (grudzień 2013). Do oszacowania współczynników hazardu (HR) wykorzystano modele regresji Coxa skorygowane o wiek, płeć, wykształcenie, kraj urodzenia, regiony opieki zdrowotnej i rodzinne występowanie cukrzycy. Do oceny ryzyka T2D w czasie zastosowaliśmy elastyczne modele parametryczne.

Wyniki: 40% pacjentów z sarkoidozą było leczonych kortykosteroidami w chwili rozpoznania. Częstość T2D wynosiła 7,7 na 1000 osobolat w nieleczonej sarkoidozie, 12,7 na 1000 osobolat w sarkoidozie leczonej kortykosteroidami i 5,5 na 1000 osobolat w lekach porównawczych. HR dla T2D wynosił 1,4 (95% CI 1,2-1,8) w związku z nieleczoną sarkoidozą oraz 2,3 (95% CI 2,0-3,0) w związku z sarkoidozą leczoną kortykosteroidami. Ryzyko T2D było największe w sarkoidozie leczonej kortykosteroidami w pierwszych 2 latach po rozpoznaniu.

Wnioski: Sarkoidoza wiąże się ze zwiększonym ryzykiem T2D, szczególnie u pacjentów starszych, mężczyzn i osób leczonych kortykosteroidami w chwili rozpoznania. U tych pacjentów zaleca się badania przesiewowe w kierunku T2D.

Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34046487/