Slapeloosheid (insomnie) en corticosteroïden

 

Hoevelen van u lijden aan slapeloosheid en overmatige slaperigheid overdag (EDS).

Slapeloosheid is een veelvoorkomende bijwerking bij patiënten die met steroïden worden behandeld (anabole steroïden en corticosteroïden).

 

Als het alleen slapeloosheid is, valt het mee, want dit zijn enkele andere bijwerkingen van corticosteroïden:

-Spierpijn
-Roodheid van de huid, huiduitslag
-Vertraagde wondgenezing
-Stemmingsveranderingen
-Verandering van de bloedsuikerspiegel
-Spierzwakte
-Verzwakking van de afweer
-Maagzweer
-Depressie en angst :O :O :O

 

Wat gebeurt er eigenlijk?

-De gebruikelijke symptomen van een verstoorde werking van de bijnier (glandula suprarenalis) hebben rechtstreeks invloed op de hierboven genoemde symptomen. Het zijn precies dezelfde symptomen die wijzen op een verstoord evenwicht in de hormoonafscheiding en een verhoogde cortisolspiegel.

-Langdurig gebruik van corticosteroïden verstoort de werking van de bijnier, die uitgeput raakt, waardoor het evenwicht verloren gaat.

Voordat we de hormonen van de bijnier en de invloed van steroïden beschrijven, kunt u zich het gebruik van deze medicijnen voorstellen alsof u alle filters, blokkeringen en begrenzers uit een auto verwijdert en het gas en de prestaties tot het maximum opvoert. Hoelang houdt de motor dat tempo vol?

-Ook bij gezonde mensen komt het bijniervermoeidheidssyndroom steeds vaker voor.

Dit komt door stress, een hoog levenstempo, verstoringen van het bioritme en een verhoogde „staat van paraatheid”.

 

Laten we beginnen...

 

De hormonen van de bijnierschors worden gezamenlijk corticosteroïden genoemd, die op basis van hun biologische eigenschappen in drie groepen worden verdeeld (glucocorticoïden, mineralocorticoïden, geslachtssteroïden).

 

GLUCOCORTICOÏDEN - het belangrijkste en meest voorkomende is cortisol (hydrocortison), dat inwerkt op de stofwisseling van koolhydraten (glucose), eiwitten en vetten. Bij stress wordt het in grotere hoeveelheden afgescheiden.

 

MINERALOCORTICOÏDEN - aldosteron, dat de water- en zouthuishouding regelt.

 

GESLACHTSSTEROÏDEN - androgenen, oestrogenen en progesteron, die in kleine hoeveelheden worden afgescheiden en voornamelijk in de geslachtsklieren worden aangemaakt.

 

Een langdurig verhoogde cortisolspiegel put de bijnieren uit. Omdat ze niet meer genoeg hormonen kunnen produceren in verhouding tot „de hoeveelheid stress die wij ze dagelijks voorschotelen”, ontstaan er verstoringen in de stofwisseling van koolhydraten, vetten, eiwitten en elektrolyten, evenals veranderingen in het weefsel van de klier zelf of een vergroting ervan (hyperplasie).

 

De meest voorkomende effecten van cortisol op de stofwisseling:

- in tegenstelling tot insuline verhindert het het gebruik van glucose in de cellen, waardoor de glucoseconcentratie in het bloed stijgt (hyperglykemie)

- de aanmaak van glucose uit aminozuren in de lever neemt toe (gluconeogenese)

- de productie (biosynthese) van eiwitten in de cellen neemt af, vooral in spieren, botten en lymfatische organen

- de afbraak van eiwitten in spieren en botten wordt gestimuleerd, wat leidt tot verlies van spiermassa en het proces van osteoporose versnelt; het eiwitgehalte daalt in de weefsels, maar stijgt in het bloed en de lever.

 

Omdat eiwitten uit aminozuren bestaan, gebruikt de lever de verhoogde aanvoer daarvan om glucose aan te maken. Het toegenomen eiwitverlies leidt tot verminderde spierkracht en spierzwakte.

 

Osteoporose is het gevolg van een verhoogde botresorptie, een verminderde activiteit van de cellen die bot opbouwen (osteoblasten) en verminderde calciumvoorraden. Er wordt meer calcium via de urine uitgescheiden, waardoor ook nierstenen kunnen ontstaan.

 

- vetzuren worden sneller uit het onderhuidse vetweefsel vrijgemaakt, wat leidt tot een hogere concentratie vrije vetzuren in het bloed en tot ophoping van vetweefsel op de romp en de hals, evenals rond het buikvlies en de inwendige organen (centrale of abdominale obesitas).

 

Bronnen: https://www.vasezdravlje.com/bolesti-i-stanja/kortizol-u-podlozi-metabolickog-poremecaja

Slapeloosheid en slechte slaap

 

Niet kunnen slapen of niet diep kunnen slapen is een veelvoorkomend symptoom van een chronische ontstekingsziekte en kan verergeren tijdens perioden van immunopathologie. Een rustige slaap kan de patiënt helpen om met andere symptomen om te gaan. Niet alle herstellende slaap hoeft ’s nachts plaats te vinden. Als de patiënt daartoe in staat is, kan slapen overdag hem of haar juist voldoende energie geven om alle verplichtingen van die dag na te komen.

 

Omgaan met slapeloosheid

Houd een vast ritme aan – zorg voor een regelmatige dagelijkse routine, waarbij u steeds op dezelfde tijd opstaat en naar bed gaat.

Doe vroeg in de middag een dutje – als u ’s nachts kort slaapt, doe dan ’s middags een dutje tijdens de natuurlijke periode van toegenomen slaperigheid. Een dutje doen is niets om u voor te schamen.

Pas ontspanningstechnieken toe – besteed 30 tot 60 minuten aan ontspanningstechnieken, die ook nuttig kunnen zijn als u niet slaapt.

Maak de slaapkamer helemaal donker – gebruik geen nachtlampjes en zorg ervoor dat er via de slaapkamerramen helemaal geen licht binnenkomt.

Haal de tv uit de slaapkamer en vermijd licht na een bepaald tijdstip – volgens een recent onderzoek onderdrukt blootstelling aan elektrisch licht tussen de schemering en bedtijd de melatoninespiegel sterk en kan dit invloed hebben op fysiologische processen die door melatoninesignalering worden geregeld, zoals slaperigheid, thermoregulatie, bloeddruk en glucosehomeostase. 1)

Slaapmiddelen

Hoofdartikel: Slaapmiddelen

 

Patiënten die het Marshallprotocol (MP) overwegen, gebruiken mogelijk al medicijnen die hun slaap helpen verbeteren. Geen enkel slaapmiddel is volgens het Marshallprotocol uitdrukkelijk gecontra-indiceerd. Ze moeten worden beschouwd als tijdelijke palliatieve hulpmiddelen en verstandig worden gebruikt, alleen wanneer dat nodig is.

 

Net als veel andere medicijnen kunnen slaapmiddelen een immunomodulerende werking hebben, soms op manieren die we nog niet volledig begrijpen. Hoewel het uiteindelijke doel van iemand die slaapmiddelen gebruikt is om ermee te stoppen, is regelmatige slaap van een minimale kwaliteit noodzakelijk. Voor zover slaapmiddelen MP-patiënten kunnen helpen om beter te slapen, zijn ze niet gecontra-indiceerd.

 

Bron: https://mpkb.org/home/symptoms/neurological/sleep

Rating: 0 stars
0 votes