Schematische weergave van de oorzaken van sarcoïdose op celniveau

Hoe sarcoïdose ontstaat

In de tekst kunt u het verband zien tussen het ontstaan en de uitkomst van sarcoïdose op celniveau.

Ik zal het voor de leek vereenvoudigen, en wie geïnteresseerd is, kan verder lezen:

1. Een vreemd lichaam dringt het lichaam binnen. Dit noemen we een antigeen. Het komt hoogstwaarschijnlijk via de lucht binnen, oftewel aeroob.

2. Het afweersysteem reageert „te agressief”, wat betekent dat kleine cellen (macrofagen), die de taak hebben het vreemde lichaam „op te eten”, samen een ontstekingsgroep vormen, oftewel granulomen aanmaken. Deze macrofagen verkalken tijdens het afweerproces gezond weefsel en daarom MOGEN WE GEEN CALCIUM OF VITAMINE D NEMEN (zonder toezicht van een arts) EN OOK ONS AFWEERSYSTEEM NIET VERSTERKEN.

De lymfe, die de taak heeft gifstoffen af te voeren en ontstekingen te verminderen, zwelt op bij het tegenkomen van granulomen.

Behandeling met glucocorticosteroïden is erop gericht het ontstekingsproces te verminderen, terwijl behandeling met cytostatica (mtx) de snelheid van het afweersysteem en de immuunreactie „vertraagt”.

Hieronder volgt een beschrijving:

Blootstelling van het lichaam aan een onbekend sarcoïdantigeen leidt tot activering van T-cellen en APC’s, waardoor cytokinen vrijkomen. Activering van CD4 kan het afweersysteem in de richting van een Th1- en Th2-respons sturen, die op zijn beurt de vorming van granulomen induceert. De vorming van granulomen in latere stadia kan leiden tot het verdwijnen van de ziekte of tot een chronische ziektetoestand met fibrose.

Granuloom is een term die wordt gebruikt om een soort ontsteking te beschrijven die ontstaat als reactie op verschillende prikkels, zoals infecties, vreemde lichamen of auto-immuunstoornissen.

Deze aandoening wordt gekenmerkt door de vorming van kleine ophopingen van cellen die zich in verschillende delen van het lichaam kunnen ontwikkelen, waaronder de longen, de huid en het spijsverteringsstelsel.

Granulomen bestaan uit afweercellen, zoals macrofagen, die zich op een bepaalde plaats ophopen als reactie op een prikkel.

Sarcoïdgranuloom: kan zich ontwikkelen in meerdere organen in het lichaam, waaronder de longen, de lymfeklieren en de huid. De oorzaak van sarcoïdose is onvoldoende bekend, maar men denkt dat het een auto-immuunstoornis is, waarbij het afweersysteem van het lichaam de eigen weefsels aanvalt. Sarcoïdgranulomen kunnen verschillende symptomen veroorzaken, zoals hoesten, ademhalingsmoeilijkheden en huidafwijkingen.

Macrofagen zijn een soort leukocyten in het menselijk lichaam (en dat van dieren), die onder de microscoop groter zijn dan neutrofiele leukocyten en waarvan de belangrijkste taak is het lichaam van afvalstoffen te ontdoen en vreemde stoffen (antigenen) te bestrijden.

Ze ontstaan uit monocyten in het bloed, die op hun beurt in het beenmerg ontstaan en kenmerkende morfologische eigenschappen hebben. Macrofagen zijn helaas verantwoordelijk voor anthracose en asbestose, omdat ze zich door chemotaxis naar ontstekingsinterleukinen (bijv. IL-1) en ontstekingsgebieden verplaatsen en vreemde deeltjes „opeten” (Grieks fagein>fag – eten), waardoor longanthracose ontstaat (ze slagen er niet in de inhoud af te breken). Helaas nemen ze ook deel aan het proces van atherosclerose („schuimcellen”). Ze maken deel uit van veel organen.

De functie van macrofagen komt neer op het „opeten” van vreemde stoffen. Dit wordt fagocytose genoemd.

TNF-alfa

Macrofagen scheiden plasminogeenactivator af, die belangrijk is in het bloedstollingssysteem; ze scheiden serineproteasen en andere enzymen af, verschillende interleukinen en tumornecrosefactor alfa (TNF-alfa).