Hoe ontstaat sarcoïdose?
Een antigeen komt het lichaam binnen. Het gaat eigenlijk om een lichaamsvreemd molecuul dat, nadat het het lichaam is binnengekomen, een hele reeks afweermechanismen in werking zet waarover we beschikken via de aangeboren of verworven immuniteit.
Het in werking zetten van afweermechanismen bij het binnendringen van dit lichaamsvreemde materiaal (antigeen) wordt een trigger genoemd.
Zo is de trigger voor iedere virusinfectie een virus, voor een bacteriële ontsteking een bacterie en voor een allergie een allergeen...
Bij sarcoïdose is op basis van onderzoek naar afweermechanismen binnen de immuunreactie vastgesteld dat de trigger, of de uitlokkende factor van de ziekte, hoogstwaarschijnlijk een propionibacterie, virus of toxine is.
Onze antistoffen (macrofagen en dendritische cellen), die dienen voor de afweer tegen antigenen, presenteren het antigeen aan het immuunsysteem als een gevaar en sturen cytokinen uit die de volledige immuunreactie op gang brengen.
Bij sarcoïdose treedt een onbekende reactie op, omdat afweercellen op de plaats van het antigeen een soort informatie presenteren die ons immuunsysteem vertelt dat onze eigen cellen lichaamsvreemd materiaal zijn. Daar ontstaat een ontsteking waarbij conglomeraten van onze afweerlymfocyten granulomen vormen. Dergelijke granulomen kunnen zich in elk orgaan ontwikkelen.
Zo gedraagt deze ontstekingsziekte, veroorzaakt door externe factoren en een genetische aanleg, zich als een auto-immuunziekte.
Modern onderzoek brengt hoge stressniveaus in verband met een van de mede-uitlokkende factoren van ontstekingsziekten en auto-immuunziekten.
Stress verhoogt het cortisolniveau, wat uw immuunsysteem kan verzwakken als dat niveau te lang hoog blijft. Stress kan ook de eigen cellen van uw lichaam beschadigen en zelfs reacties van uw immuunsysteem stimuleren, waaronder een toename van ontsteking, waardoor u vatbaarder kunt worden voor virussen en infecties.
Het herstel van de fysiologische cortisolproductie kan zo verband houden met een immuunreactie die tot het ontstaan van auto-immuunziekten leidt.
De specifieke biomarkers ACE en chitotriosidase (bloeduitslagen) zullen aantonen dat het om sarcoïdose gaat.
Een biopsie van het granuloom stelt ook een drievoudig onevenredige verhouding tussen CD4- en CD8-lymfocyten vast, die de diagnose sarcoïdose bevestigt.
Bij de meeste patiënten uit sarcoïdose zich in de longen, waardoor op röntgenfoto's al bilaterale hilaire lymfadenopathie in het mediastinum te zien kan zijn.
De symptomen zijn kortademigheid, vermoeidheid, pijn op de borst en hoesten.
Bij de meeste patiënten uit sarcoïdose zich in de longen, waardoor op röntgenfoto's al bilaterale hilaire lymfadenopathie in het mediastinum te zien kan zijn.
De symptomen zijn kortademigheid, vermoeidheid, pijn op de borst en hoesten.
De meest voorkomende verschijningsvorm van longsarcoïdose is het syndroom van Löfgren, waarbij granulomen in de longen, huid en gewrichten verschijnen; dit is tevens de gunstigste diagnose voor patiënten.
Dino-Josip Ključarić, mag.theol.
Schematische weergave van de oorzaken van sarcoïdose op celniveau
Schematische weergave van het lymfestelsel
(klik om de afbeelding te vergroten)
Over het verband tussen het ontstaan en de uitkomst van sarcoïdose op celniveau.
Ik zal het in lekentaal vereenvoudigen:
1. Lichaamsvreemd materiaal komt het lichaam binnen.
Dit materiaal noemen we een antigeen.
Het komt hoogstwaarschijnlijk via de lucht binnen, dus aeroob.
2. Het immuunsysteem reageert «te agressief»
Dit betekent dat kleine cellen (macrofagen), die tot taak hebben het lichaamsvreemde materiaal op te «eten», samen een ontstekingsgroep vormen, oftewel granulomen maken.
Deze macrofagen verkalken tijdens het afweerproces gezond weefsel en daarom
MOGEN WE GEEN CALCIUM, VITAMINE D (zonder toezicht van een arts) INNEMEN EN OOK HET IMMUUNSYSTEEM NIET STIMULEREN.
De lymfe, die tot taak heeft gifstoffen af te voeren en ontsteking te verminderen, zwelt op in aanwezigheid van granulomen.
Behandeling met glucocorticosteroïden probeert het ontstekingsproces te verminderen, terwijl behandeling met cytostatica (mtx) de snelheid van het immuunsysteem en de immuunreactie «vertraagt».
Blootstelling van het lichaam aan een onbekend sarcoïdantigeen leidt tot activering van T-cellen en APC's, waardoor cytokinen vrijkomen.
Activering van CD4 kan het immuunsysteem uit balans brengen in de richting van een Th1- en Th2-reactie, die op haar beurt de vorming van granulomen opwekt.
De vorming van granulomen in latere stadia kan leiden tot terugtrekking van de ziekte of een chronische ziektetoestand met fibrose.
Granuloom is een term voor een soort ontsteking die optreedt als reactie op verschillende triggers, zoals infecties, lichaamsvreemd materiaal of auto-immuunstoornissen.
Deze aandoening wordt gekenmerkt door de vorming van kleine ophopingen van cellen die zich in verschillende delen van het lichaam kunnen ontwikkelen, waaronder de longen, huid en het spijsverteringsstelsel.
Granulomen bestaan uit immuuncellen, zoals macrofagen, die zich als reactie op een prikkel in een bepaald gebied ophopen.
Sarcoïdgranuloom:
Het kan zich ontwikkelen in meerdere organen in het lichaam, waaronder de longen, lymfeklieren en huid. De oorzaak van sarcoïdose is onvoldoende bekend, maar men denkt dat het een auto-immuunstoornis is waarbij het immuunsysteem van het lichaam de eigen weefsels aanvalt. Sarcoïdgranulomen kunnen een reeks symptomen veroorzaken, zoals hoesten, ademhalingsproblemen en huidafwijkingen.
Macrofagen zijn een type leukocytencellen van het menselijk (en dierlijk) lichaam, die microscopisch groter zijn dan neutrofiele leukocyten en als belangrijkste taak hebben het lichaam van afvalstoffen te ontdoen en lichaamsvreemde stoffen (antigenen) te bestrijden.
Ze ontstaan uit monocyten in het bloed, die op hun beurt in het beenmerg worden gevormd en kenmerkende morfologische eigenschappen hebben. Macrofagen zijn helaas verantwoordelijk voor anthracose en asbestose, omdat ze zich door chemotaxis naar ontstekingsinterleukinen (bijvoorbeeld IL-1) en ontstekingsgebieden verplaatsen en vreemde deeltjes «eten» (Grieks fagein > fag, eten), waardoor longanthracose ontstaat (ze slagen er niet in de inhoud af te breken). Helaas spelen ze ook een rol bij het proces van atherosclerose («schuimcellen»). Ze vormen een integraal onderdeel van veel organen. De functie van macrofagen komt neer op het «eten» van lichaamsvreemde stoffen. Dit wordt fagocytose genoemd.
TNF-alfa
Macrofagen scheiden plasminogeenactivator af, die belangrijk is in het bloedstollingssysteem; ze scheiden serineproteasen en andere enzymen, verschillende interleukinen en tumornecrosefactor-alfa (TNF-alfa) af.
Dino-Josip Ključarić, mag.thel.